โทรศัพท์ที่ใช้ Motion censor รับที่เกาหลี

ผ่านมาจากตอนที่แล้วเกือบ 2 ปี แต่ภาพความทรงจำไม่ดีกับทรูก็ยังคงอยู่ไม่ได้จางหายห่างไปไหน ระบบถ่ายโอนย้ายเบอร์ข้ามระหว่างเครือข่ายก็ดูเหมือนจะสะดวกดี เหมือนหลังบ้านของทรูเองก็จะดูปรับปรุงอยู่บ้าง แต่สุดท้ายของท้ายที่สุดก็จะมีจุดให้ ปรี๊ดแตก ได้อยู่เรื่อยๆ

อย่างเช่น การจ่ายค่าโทรศัพท์มือถือ อินเตอร์เน็ตและโทรศัพท์บ้าน ซึ่งหลังจากบอกเบอร์มือถือไปแล้ว หลังบ้านของทรูควรจะทราบได้แล้วว่าลูกค้าที่กำลังจะจ่ายเงินอยู่นี้ มียอดค้างชำระกับทรูเป็นโปรดักส์อะไรอีก และควรจะเป็นฝ่ายถามลูกค้าเพื่อเรียกชำระให้ครบมากกว่าที่จะต้องให้ลูกค้าเป็นฝ่ายบอกว่า มีเบอร์บ้าน + อินเตอร์เน็ตด้วยนะ (แล้วก็รอไปอีก 3-5 นาที กว่าจะได้เบอร์มาครบ หรือครั้งหลังๆ จะเจอว่า เขียนเบอร์บ้านมาด้วยนะคะ ระบบไม่สามารถค้นหาได้ค่ะ – อ้าว เฮ้ย!!! แล้วไม่ทราบว่าไอ้ที่เคยจ่ายได้อยู่เกือบครึ่งปีนี่ มันค้นหามือหรือยังไงไม่ทราบ) //เขียนๆ อยู่ก็เริ่มเกิดอาการปรี๊ดแตกตามมาอีกจนได้

ถัดมาเจอกับตัวเอง ซึ่งกำลังย้ายถิ่นฐานมาพำนักต่างประเทศ เมื่อเดินไปขอให้รักษาเบอร์โทรศัพท์ไว้ (คือถ้าปิดเบอร์มือถือ เบอร์เดิมของเราก็จะกลับเข้าระบบให้คนอื่นมีโอกาสเอาไปใช้ได้ แต่ถ้ารักษาเบอร์ไว้เมื่อกลับมาเมืองไทยก็จะสามารถใช้เบอร์เดิมได้ตามปกติ) พนักงานกลับตอบว่าไม่มีระบบรักษาเบอร์ มีแต่โปรราคาถูกสุดและต้องคงเสมือนการเปิดเบอร์เช่นปกติ… คือ งง ค่ะ บอกว่ามันเป็นแพคเกจสำหรับรักษาเบอร์ไปเลยก็ได้ จะปฏิเสธทำไมว่าไม่มี แต่ที่น่าน้อยใจคือ ราคาแพงกว่า AIS อีก และเป็นราคาดันเป็นเศษบาท 79 บาท (ไม่รวมภาษี) คือทำให้การจ่ายยุ่งยากวุ่นวายเวิ่นเว้อและสับสนเป็นที่สุด ไม่อยากให้ลูกค้าเก็บเบอร์ตัวเองไว้มากขนาดนั้นเลยหรือ หรือว่าเงินกินเปล่าแบบนี้ไม่มีค่าในสายตาของทรูกันแน่

บริการหน้าบ้านทรูก็จะงงๆ มึนๆ ตลอดเวลา อย่างเช่นตอนไปเคลมเครื่อง iPhone 4 ที่ทรู สยาม ซอย 2 นั่นก็เหมือนกัน เคาท์เตอร์สำหรับรับบริการ ห่างกันคนละมุมตึกกับพื้นที่นั่งรอสำหรับลูกค้า… ทรูไม่เคยเลยคิดเลยหรือว่า ลูกค้าทุกคนเป็นห่วงมือถือตัวเองทั้งนั้น ใครๆก็อยากจะนั่งรอหน้าเคาท์เตอร์ได้เห็นใกล้ๆทั้งนั้น แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่าพนักงานต้องเดินไปๆมาๆ เสียเวลาดำเนินการมากแค่ไหน ในเมื่อความสามารถในการบริการหลังบ้านของทรูก็ยังไม่สามรถทำแบบ Mobile ได้ คือ ให้บริการได้ทุกที่ๆมีพนักงานยืนอยู่ (เช่นร้าน Apple Store) แล้วกลับมาพยายามจะทำอะไรแปลกๆ ให้ได้มีอาการไมเกรนรับประทานกันอยู่เรื่อยๆที่ไปหาทรู

ณ ตอนนี้ ขนาดออกนอกประเทศมาก็ยังอดไม่วายหงุดหงิดทรูอีกจนได้ เวลาต้องโทรไปหาคนที่ถือโทรศัพท์มือถือค่ายทรู สยามสัญญาณตลอด หลุดเรื่อยๆ เสียงห่วย(มากกก) นึกถาพแล้วก็ปวดหัว ถามตัวเองเหมือนกันว่าเป็นเพราะอคติหรือเปล่า ซึ่งก็พยายามจะไม่อคติแต่พอได้รับการบริการแบบทรูๆ มาอีก เห็นวิธีการทำงานแบบทรูๆ มาอีก ก็จะพาลให้หงุดหงิดได้ทุกครั้งไป Brand Royalty ไม่ต้องถาม หนีได้เป็นหนี ใจนึงอยากให้ผู้บริหารทรูลองมารับบริการของบริษัทตัวเองดูบ้าง ก็คงจะดีไม่น้อย

บ่นมาก ก็ดูจะเกลียดทรูมากไปซะเปล่า แต่ปัญหาที่มีกับทรูนี่เกิดมาตั้งแต่สามารถขอเบอร์โทรศัพท์บ้านในนามตัวเองได้ ทำนิติกรรมได้ก็ก่อกรรมมากับทรูตั้งแต่ตอนนั้น… เฮ้อ

———-

ตอนที่ 1

ตอนที่ 2

เริ่มแรกเมื่อออกจากโซนรับกระเป๋า ถ้าไม่ง่วงมากนักจะสังเกตุเห็นป้ายที่มีชี้ทิศไปทาง Airport Railroad ไม่ยากมาก ก็คือเดินตามป้ายไปเรื่อยๆ ได้เลย และถ้าเห็นว่าเป็นทิศทางเดียวกันกับอาคารจอดรถก็ไม่ต้องตกใจ เพราะว่า Airport Railroad นี้อยู่ด้านล่างอาคารจอดรถ ที่ต้องข้ามสะพานออกจากอาคารท่าอากาศยานมาระยะทางพอสมควร แต่ทางเดินเป็นระบบปรับอากาศตลอดทาง อาจมีหนาวร้อนบ้างตามสภาพอากาศนิดหน่อย แต่ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องหิมะ

ระยะเดินไกลหายห่วง ดังนั้นเดินๆไปหาป้ายไม่เจอ ไม่ต้องตกใจ เดินต่อไปเรื่อยๆ เพราะสุดทางก็จะไปตรง Airport Railroad เอง ซึ่งรถไฟให้บริการตั้งแต่ตีห้ากว่าๆ ไม่ต้องห่วงว่าลงเครื่องมาเช้าเกินไปได้เลย เมื่อถึงด้านหน้าก็จะเจอตู้สารพัดนึกของบัตร T-money ถ้าใครยังไม่รู้จักแนะนำให้ลอง google ดูเพราะว่ามีหลายคนเขียนไว้เยอะมาก ซึ่งถ้ายังไม่เคยมีบัตรก็มีตู้สำหรับจำหน่ายเช่นเดียวกัน ราคาบัตรไม่มีการคืนมัดจำอยู่ที่ 3,000 วอน (1,000 วอน ต่อ 32 บาทโดยประมาณ – 2011) ที่เหลือก็ขึ้นกับจำนวนเงินที่เติมไป โดยค่าใช้จ่ายในการเดินทางรถไฟใต้ดิน เริ่มต้นที่ 900 วอน บวกเพิ่มตามระยะทางที่เดินทางทีละ 100 วอน ซึ่งระยะทางที่ว่านั่นก็ประเภทข้ามเขตใหญ่ในโซล โดยค่าโดยสารรถไฟแบบช้า (หนึ่งชั่วโมงนิดๆ) ของ Airport railroad นั้นอยู่ที่ 900 วอน ถึง 3,700 วอน โดยที่ราคาที่จ่าย 3,700 นั่นเข้าสู่ใจกลางเมืองที่สถานีโซล แต่ถ้าเป็นรถไฟแบบด่วน จะอยู่ที่ 13,300 วอน ซึ่งตอนนี้ยังไม่เปิดบริการ (คาดว่าจะไม่จอดตามสถานีย่อยต่างๆ)

โดยที่ภายในรถไฟจะมีสัญญาณไฟให้เห็นว่ากำลังเดินทางเดินทางถึงไหนแล้ว ไม่ต้องกลัวหลงสักเท่าไร

ซึ่งตอนนี้ก็อยากอัพเดตข้อมูลไว้ว่า รถไฟใต้ดินของเกาหลีมีมากกว่า 10 สายแล้ว โดยมีสายตัวเลข 1-9 และสายที่เรียกตามชื่อจังหวัดอีก ตารางรถไฟก็ยุ่งเป็นยุงตีกัน แต่การเดินทางสะดวกมาก สามารถหาแผนที่ได้ตลอดตามระยะทางอยู่เรื่อยๆ

ถ้าคุ้นเคยกับระบบรถไฟฟ้า การเดินทางลักษณะนี้จะสะดวกและประหยัดค่าใช้จ่ายมาก อีกทั้งความถี่ของรถไฟฟ้าทำให้เราไม่ต้องกังวลว่าจะไปถึงสนามบินไม่ตรงตามกำหนดเวลาได้ ซึ่งถ้าขึ้นรถบัสก็ยังต้องไปลุ้นกับสภาพการจราจรอีก

สถานีขึ้นรถไฟฟ้า airport ไม่ได้มีแค่สถานีโซลเท่านั้น แต่ยังสามารถเลือกขึ้นจากรถไฟใต้ดินได้อีกหลายสาย โดยส่วนใหญ่จะเป็นสายรถไฟที่อยู่ฝั่งด้านซ้ายของแผนที่ เมื่อลงตามสถานีต่างๆก็ให้สังเกตุป้ายไปทาง Incheon int’ Airport ตามรายทาง ซึ่งตราบใดที่ยังไม่เดินออกจากสถานีด้วยการแตะบัตร ถึงแม้จะหลงทางก็ยังสามารถเดินวนไปวนมาได้ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเพิ่มเติม

ปล. คำพูดที่ไว้ใช้บ่อยๆของภาษาเกาหลี สวัสดี : อัน-นยอง-ฮา-เซ-โย , ขอบคุณ : คัม-ซา-ฮัม-นิ-ดา

ปล2. เตือนไว้อีกที เพราะเคยปล่อยไก่บินแล้วที่เกาหลี คิดว่า Roaming โทรศัพท์มือถือไม่ได้ ที่แท้ปิด 3G มาจากสุวรรณภูมิ แล้วลืมมาเปิด 3G ที่เกาหลี ก็จะไม่ได้เห็นโทรศัพท์ใดๆ ทั้งปวงอีกเลยนะ เพราะว่าเกาหลีคลื่นโทรศัพท์มือถือไปเริ่มที่ 3G เท่านั้น!!!!!

แต่บังเอิญไปเจอรถเมล์คันนึงที่พยายามทำตัวเองให้เหมือนหนอน คิดภาพง่ายๆก็ประมาณว่า

เหมือนฝักถั่วติดล้อนั่นแหละ เพียงแต่พอเห็นไฟหน้าแล้วกับลักษณะรถที่โยกเยกไปมาก็พาลชวนให้คิดว่าเหมือนหนอนไป

คุยกับพี่ข้างๆอยู่พักเดียว อ้าว!! หนอนหายไปไหนแล้ว อ๋อ วนรถวงเวียนจนไปฝั่งตรงข้ามเรียบร้อยแล้ว

แหม…. หนอนตัวนี้ ยกกระโปรงวิ่งซะเร็วเชียว อดถ่ายรูปมาให้ดูเลย ฮ่า + +!!!

ด้วยความงุนงงเลยลองถามดู ผลว่าพี่เค้ายังหาช่องเสียบสาย lan ไม่เจอ แล้วก็ไม่มีสายด้วย

ท้ายที่สุดก็พากันไปซื้อสาย lan 1500 วอน พอเสียบก็ใช้งานได้ทันที

ไร้ปัญหาใช้เน็ตไม่ได้จนนอนแห้งตายอีกต่อไป

ส่วนของตัวเอง โชคเหมือนจะเข้าข้าง เพราะมี Airport express อยู่แล้ว

แค่เสียบสาย ก็ใช้งานได้อย่างดี เป็น Wireless แบบไร้ความกังวลเช่นกัน

อินเตอร์เน็ตเร็ว / มี wifi free ให้ใช้เยอะแยะ แถมร้านกาแฟให้นั่งก็เยอะ

แต่ตอนนี้ยังไม่มีโทรศัพท์มือถือที่ต่อ net ได้เท่านั้นเอง

ไว้รอได้บัตรต่างดาวก่อนนะ

ไปทดลองเดินดู รวมทั้งสิ้นสักประมาณ 30 นาทีได้ ความเหนื่อยของการทดลองเดินเนี่ยะ

ไม่ได้อยู่ที่ระยะทาง แต่ดันไปอยู่ที่ความชันของทางเดินที่เล่นเอาเหนื่อยมาก

แต่มันก็ย่นระยะทางไปได้เยอะพอสมควร

ทำให้เริ่มลังเลว่า ขาไปเรียนเดินลำบากกว่าขากลับพอสมควร แล้วจะเดินแบบนี้ไหวไหม

ระหว่างทางก็จะเดินสวนกับผู้สูงอายุที่แต่งองค์เต็มยศไปเดินเล่นกันบนภูเขา

สี่-ห้าทุ่มของแถวพื้นที่ออกกำลังกายก็ยังมีผู้คนเต็มไปหมด ราวกับเป็นเวลาสัก 6-8โมงเช้า อย่างไรอย่างนั้น

คนที่นี่ชอบออกกำลังกายกันมากๆ การเดินเป็นระยะทางไกลๆ เป็นวิธีที่ง่ายที่สุด

ถึงคมนาคมขนส่งสะดวก แต่การเดิน / วิ่ง / ปั่นจักรยานก็ยังพบเห็นได้ทั่วไป

ตอนนี้กลายเป็นกังวลว่า… น่องตูจะโตขึ้นแค่ไหนกันเนี่ยะ +.+!!!!

วิธีแก้ให้มี www ขึ้นตลอดเวลาตอนนี้ที่ทำได้คือ

1. เปลี่ยนข้อมูล domain ให้ wp_site ให้มี www ข้างหน้า
2. หาข้อมูลที่มี link เดิมของเว็บแบบไม่มี www ใน wp_sitemeta และ wp_options แล้วทำการเปลี่ยนให้หมด
3. แต่อย่าแก้ไขใน wp_blogs เพราะอาจจะทำให้การไม่ใส่ www ข้างหน้าเข้าเว็บหลักไม่ได้

จริงๆแล้วตัว setup ของ wordpress น่าจะละเอียดในเรื่องนี้มากกว่านี้ แต่วิธีแก้แบบนี้ก็พอจะให้ทำงานต่อไปได้

เช็คไปเช็คมาตอนแรกคิดว่าปัญหาไปอยู่ที่ apache ก็ลองตามแก้นิดหน่อยถึง simualtion server

ในเอกสารของแอปเปิ้ลจะมีบอกว่า core CPU ที่ใช้มีเท่าไร จะ set ได้ถึงแค่ไหน

รวมถึงปริมาณ ram ที่มีจะเพิ่มค่าอะไรได้บ้างสูงสุดเท่าไร ก็เรียกว่าพอทำเนาไปอยู่บ้าง

อาการจากการจัดครั้งแรกก็ดีขึ้น แต่พอถึงเวลาให้ได้ทดสอบอีกรอบนึงก็ยังมีอาการ down กันไปเฉยๆ

ถึงจะน้อยลงแต่ก็ใช้ CPU 100% ตลอดเวลา ram ก็เหลือน้อยลงมา เอาหล่ะสิจะไปแก้ตรงไหนต่อ

เห็นคนเตือนว่า connection ของ mysql เวลา wordpress ใช้จะใช้งานหนัก ให้ลองเพิ่มดู

ก็เพิ่มตามแล้วก็ยังไม่ค่อยจะดีขึ้นเท่าไร

วันนี้อยู่ๆก็ไปสงสัยบรรทัดนึงใน my.cnf ที่เป็น table_cache ซึ่งค่าอยู่ที่ 512 ที่สงสัยคือมันไม่มีหน่วย

แล้วเลขนี้เกิดจากอะไรเลยไปตามดูในเอกสารของ mysql ปรากฏว่าเหตุของความไม่พอดีของ server

อาจจะมาจากตัวนี้ก็ได้ถ้า mysql ทำ cache จนเยอะเกินกำลังเครื่อง

เอาหล่ะสิ… พออ่านไปท้ายๆเอกสาร ก็มีบอกว่าให้ลอง run SQL เพื่อตรวจ opened_table ว่าเลขเยอะเกินไปรึเปล่า ก็เลยลองดูปรากฏเลขปาไปเป็นล้าน เฮ้ยยย ในตัวอย่างแค่ ไม่กี่พันเอง เลยพอจะเข้าใจแล้วว่าน่าจะเป็นที่ตรงนี้แหละ

เลยจัด table_cache ไปซะอีก 10 เท่า เพราะ ram ก็มีอยู่ 6 GB intel core 2 duo ก็คิดว่าเลขน่าจะเยอะไป แต่ก็ลองดูแล้วกัน เพราะในเอกสารบอกว่า table_cache ต้องสอดคล้องไปกับ open_table

ถ้าใครมีปัญหาเรื่อง mysql ก็ลองจัดแบบนี้ดูเผื่อจะเป็นแนวทางในการแก้ไขได้บ้าง

sql (อันนี้ไปได้จากที่อื่นมาอีกที ไว้ตรวจ status ของ cache ที่ต้องดูแล)

show global status like ‘open%’;

การแบ่ง CPU ออกเป็นหลาย core ไม่ได้หมายความว่าเราจะได้ใช้ core ที่มากันครบแล้วทำงานได้เร็วขึ้นอย่างเห็นผลนะ เช่น ใช้ CPU 2 core จะทำงานเร็วขึ้นเป็น 2 เท่า, เพราะท้ายที่สุดต้องไปว่ากันที่ชั้น software ว่า OS หรือระบบปฏิบัติการรองรับการทวีคูณของ CPU ที่เกิดขึ้นรึเปล่า, สามารถแบ่งงานให้ CPU core ที่เหลือทำงานแทนได้รึเปล่า ดังนั้นถ้าเอา CPU 2 core มาใข้งาน DOS เราก็คงไม่เห็นผลว่าเร็วขึ้นรึเปล่า แล้วนอกจากตัวระบบปฏิบัติการเองแล้ว ตัว Software ที่เราใช้สำหรับทำงานก็มีผลด้วย เช่น CPU รองรับการทำงานแบบ 64bit ลง OS ก็ 64bit แล้วแต่ทำไมยัง render หนังใช้เวลาเท่าเดิม สาเหตุอาจจะมาจาก Software ในการ render หนังยังเป็น 32bit และคงสภาพการใช้งานตาม 32bit เหมือนเดิม

เลขหลัง CPU ต่างหากคือความเร็วที่เห็นผลจริงของการใช้งาน CPU ซึ่งยังไง CPU 2GHz ก็เร็วกว่า CPU 1GHz โดยสาเหตุคือ ตัวเลขที่เห็นเป็นความถี่ของสัญญาณนาฬิกาที่ทำงานได้ต่อรอบ แต่เทคโนโลยี Clock ตรงนี้ก็แทบจะเรียกว่าตันอยู่ที่  3GHz ซึ่งการผลิตยิ่งมีเลขมากยิ่งผลิตยากและไม่คุ้มต้นทุนมากขนาดนั้น ก็เลยมีเทคโนโลยีในการเพิ่ม core CPU เข้าไปทดแทนความเร็วของ Clock ที่ไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้

สาเหตุที่ทำให้อยากมาเขียนเรื่องนี้ ไม่ใช่เพราะ PC หรือคอมพิวเตอร์ประกอบอย่างอื่นใด แต่เป็นสาเหตุเรื่องกระแสที่เริ่มมองว่า CPU ของ Mobile Device ต้องแรงๆ เร็วๆ โดยบางครั้งก็ลืมตัวไปว่า OS ของ Mobile Device เองก็ยังไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ใช้งานบน CPU ที่มีความเร็วขนาดนั้น หรือต้องมาก Core ขนาดนั้น สุดท้าย เทคโนโลยีของ Hardware ที่ดีขึ้นก็อาจจะไม่ได้ช่วยให้ผู้ใช้งานรู้สึกว่าเครื่องเร็วขึ้นตราบใดที่คนผลิต Software ไม่ได้สนใจเทคโนโลยีของ Hardware

ป.ล. จริงๆที่เรียนมาก็ละเอียดอยู่นะ แต่อธิบายไปเรื่องก็จะเริ่มงงเองว่าเขียนอะไร เป้าหมายแค่อยากแย้งกระแสเรื่อง Hardware บ้างเท่านั้นเอง

ป.ล. 2 ตั้งแต่ ลด-ละ-เลิก ด้วยการใช้ Mac แล้วชีวิตสบายขึ้นเยอะจริงๆ เพราะไม่ต้องสนใจเรื่อง Hardware อีกเลย เพียงแต่ต้องรู้ว่าเมื่อถึงอายุการใช้งานก็ต้องหาตังเปลี่ยนเครื่องใหม่เท่านั้นเอง