สักแต่ convergence ไม่รู้จัก intelligence (ตอนที่ 3)

ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้มาเขียนภาคต่อของกิจการทุยอีกครั้ง เพราะว่าเว้นช่วงห่างไปนานมากแล้ว แต่วันนี้มาสังเกตุว่าก็ยังมีคนเข้ามาอ่านเรื่องความไม่เจริญของกิจการทรูอยู่เรื่อยๆ เลยมาเขียนตอนที่ 3 ต่อแล้วกัน

ผ่านมาจากตอนที่แล้วเกือบ 2 ปี แต่ภาพความทรงจำไม่ดีกับทรูก็ยังคงอยู่ไม่ได้จางหายห่างไปไหน ระบบถ่ายโอนย้ายเบอร์ข้ามระหว่างเครือข่ายก็ดูเหมือนจะสะดวกดี เหมือนหลังบ้านของทรูเองก็จะดูปรับปรุงอยู่บ้าง แต่สุดท้ายของท้ายที่สุดก็จะมีจุดให้ ปรี๊ดแตก ได้อยู่เรื่อยๆ

อย่างเช่น การจ่ายค่าโทรศัพท์มือถือ อินเตอร์เน็ตและโทรศัพท์บ้าน ซึ่งหลังจากบอกเบอร์มือถือไปแล้ว หลังบ้านของทรูควรจะทราบได้แล้วว่าลูกค้าที่กำลังจะจ่ายเงินอยู่นี้ มียอดค้างชำระกับทรูเป็นโปรดักส์อะไรอีก และควรจะเป็นฝ่ายถามลูกค้าเพื่อเรียกชำระให้ครบมากกว่าที่จะต้องให้ลูกค้าเป็นฝ่ายบอกว่า มีเบอร์บ้าน + อินเตอร์เน็ตด้วยนะ (แล้วก็รอไปอีก 3-5 นาที กว่าจะได้เบอร์มาครบ หรือครั้งหลังๆ จะเจอว่า เขียนเบอร์บ้านมาด้วยนะคะ ระบบไม่สามารถค้นหาได้ค่ะ – อ้าว เฮ้ย!!! แล้วไม่ทราบว่าไอ้ที่เคยจ่ายได้อยู่เกือบครึ่งปีนี่ มันค้นหามือหรือยังไงไม่ทราบ) //เขียนๆ อยู่ก็เริ่มเกิดอาการปรี๊ดแตกตามมาอีกจนได้

ถัดมาเจอกับตัวเอง ซึ่งกำลังย้ายถิ่นฐานมาพำนักต่างประเทศ เมื่อเดินไปขอให้รักษาเบอร์โทรศัพท์ไว้ (คือถ้าปิดเบอร์มือถือ เบอร์เดิมของเราก็จะกลับเข้าระบบให้คนอื่นมีโอกาสเอาไปใช้ได้ แต่ถ้ารักษาเบอร์ไว้เมื่อกลับมาเมืองไทยก็จะสามารถใช้เบอร์เดิมได้ตามปกติ) พนักงานกลับตอบว่าไม่มีระบบรักษาเบอร์ มีแต่โปรราคาถูกสุดและต้องคงเสมือนการเปิดเบอร์เช่นปกติ… คือ งง ค่ะ บอกว่ามันเป็นแพคเกจสำหรับรักษาเบอร์ไปเลยก็ได้ จะปฏิเสธทำไมว่าไม่มี แต่ที่น่าน้อยใจคือ ราคาแพงกว่า AIS อีก และเป็นราคาดันเป็นเศษบาท 79 บาท (ไม่รวมภาษี) คือทำให้การจ่ายยุ่งยากวุ่นวายเวิ่นเว้อและสับสนเป็นที่สุด ไม่อยากให้ลูกค้าเก็บเบอร์ตัวเองไว้มากขนาดนั้นเลยหรือ หรือว่าเงินกินเปล่าแบบนี้ไม่มีค่าในสายตาของทรูกันแน่

บริการหน้าบ้านทรูก็จะงงๆ มึนๆ ตลอดเวลา อย่างเช่นตอนไปเคลมเครื่อง iPhone 4 ที่ทรู สยาม ซอย 2 นั่นก็เหมือนกัน เคาท์เตอร์สำหรับรับบริการ ห่างกันคนละมุมตึกกับพื้นที่นั่งรอสำหรับลูกค้า… ทรูไม่เคยเลยคิดเลยหรือว่า ลูกค้าทุกคนเป็นห่วงมือถือตัวเองทั้งนั้น ใครๆก็อยากจะนั่งรอหน้าเคาท์เตอร์ได้เห็นใกล้ๆทั้งนั้น แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่าพนักงานต้องเดินไปๆมาๆ เสียเวลาดำเนินการมากแค่ไหน ในเมื่อความสามารถในการบริการหลังบ้านของทรูก็ยังไม่สามรถทำแบบ Mobile ได้ คือ ให้บริการได้ทุกที่ๆมีพนักงานยืนอยู่ (เช่นร้าน Apple Store) แล้วกลับมาพยายามจะทำอะไรแปลกๆ ให้ได้มีอาการไมเกรนรับประทานกันอยู่เรื่อยๆที่ไปหาทรู

ณ ตอนนี้ ขนาดออกนอกประเทศมาก็ยังอดไม่วายหงุดหงิดทรูอีกจนได้ เวลาต้องโทรไปหาคนที่ถือโทรศัพท์มือถือค่ายทรู สยามสัญญาณตลอด หลุดเรื่อยๆ เสียงห่วย(มากกก) นึกถาพแล้วก็ปวดหัว ถามตัวเองเหมือนกันว่าเป็นเพราะอคติหรือเปล่า ซึ่งก็พยายามจะไม่อคติแต่พอได้รับการบริการแบบทรูๆ มาอีก เห็นวิธีการทำงานแบบทรูๆ มาอีก ก็จะพาลให้หงุดหงิดได้ทุกครั้งไป Brand Royalty ไม่ต้องถาม หนีได้เป็นหนี ใจนึงอยากให้ผู้บริหารทรูลองมารับบริการของบริษัทตัวเองดูบ้าง ก็คงจะดีไม่น้อย

บ่นมาก ก็ดูจะเกลียดทรูมากไปซะเปล่า แต่ปัญหาที่มีกับทรูนี่เกิดมาตั้งแต่สามารถขอเบอร์โทรศัพท์บ้านในนามตัวเองได้ ทำนิติกรรมได้ก็ก่อกรรมมากับทรูตั้งแต่ตอนนั้น… เฮ้อ

———-

ตอนที่ 1

ตอนที่ 2

Advertisement